Op 11 augustus 2010 om 12:00 stuurt malou
verplaatsen in een onbekende wereld
Naar aanleiding van de live stream (11 augustus) vanuit Kinshasa, schreef Malou de volgende brief aan Anoek.
Lieve Noek,
Wat bijzonder om jou vanuit Afrika op mijn voicemail te horen. Ik voelde me zo vereerd. Mijn accu was leeg, ik was wel op tijd om jullie live uitzending te zien.
Een vervreemdende ervaring. Aan de ene kant binnen gezogen worden in jullie onderneming, in de wereld daar.
Hij lijkt bijna menselijker dan hier. Alles ademt leven. Ik wil eigenlijk niet praten over daar en hier. Ik wil die verschillen niet benadrukken.
Vandaag zat ik in de bus vanuit Overvecht. Een Zuid-Amerikaanse vrouw hing in de deuropening om te kijken of ze op de juiste halte was. Een oude man wilde uitstappen en duwde haar hardhandig opzij. Ik weet niet wat hij zei, maar daarna begon zij te schreeuwen dat hij een racist was. De man tikte tegen zijn voorhoofd. Ik vroeg me af of het mogelijk is om iemand uit te schelden voor racist zonder er zelf één te zijn.
Er kwam een oud dametje de bus in. Een fragiel mensje met witte opgestoken haren en een zwarte rok met stipjes. De Zuid-Afrikaanse vrouw wendde zich in haar kwaadheid tot het oude dametje. Het dametje luisterde, ging naast haar zitten en legde haar hand op de dij van de boze vrouw. Het werd weer stil in de bus.
Wat ik bij jullie zag is bijna niet te bevatten. Het is zo veel. Hoe vind je daar je weg in? De geestenwereld als adem van het lichaam. Het stiefelende varkentje, waggelend, de onzichtbare kracht die niet helemaal onzichtbaar is, een robotje dat bijna menselijk wordt. De verhalen die worden gezocht bij voorbijgangers door Mr Poubelle. Het gezamenlijk willen begrijpen en zien, is iets dan een voorstelling? Het zoeken naar een mysterie, naar de magie, naar troost, naar delen. Jullie dankbaarheid om daar te mogen zijn die uit alles ademt.
Wie zijn wij alleen en wie zijn we met elkaar? De noodzaak om te delen, met op de achtergrond continue gezang, muziek, trommels, of noem het lawaai.
En jouw te gladde schoenen.
Ik zou ook graag praten met jou. Het raakt me wat daar (met jou en jullie) gebeurt en tegelijk voel ik een vreemde afstand. Ik kijk live naar iets wat ik niet als live ervaar. Alleen maar kijken in de trant van 'wat leuk dat jullie dit doen' is onmogelijk.
Het is zoals je zegt: ik probeer. Misschien raakte die poging me daarnet wel het meeste. Het proberen te laten zien wat jullie ervaren, tot kunst proberen om te zetten,
het doet me verlangen er bij te zijn. Maar jullie zijn ver weg. Ik probeer, door te kijken naar jullie, zintuiglijk te maken voor mezelf wat jullie ervaren.
Je zoektocht naar het kleine kaarsje, naar het geloof. Je schaamte om omhoog te kijken terwijl je lichaam dat onwillekeurig doet. Misschien is het niet het geloof zoeken daar, maar het teruggeven aan de mensen. Jullie lijken op zoek te zijn naar een magie en daarmee geven jullie geloof in magie; in troost. Misschien is magie, het verborgene dat zich onverborgen manifesteert, wel geloof. Of het delen. Misschien is dat wel geloof. Net als dat je, door samen te kijken naar een klein flikkerend kaarsje, soms ook een vorm van geloof kan voelen. Ik weet het niet. Het laat zich nog niet verwoorden.
Lieve Noek, wij blijven wel praten. Nu, straks, of als je terug bent. Ik ga morgenavond een week naar Frankrijk om te kamperen.
We zitten in de uitlopers van de Alpen met een koude douche op het middenplein en heel veel groen. ik hoop dat ik er wat kan schrijven.
ik ben de 20e terug. ik weet niet of jullie skype hebben daar? anders kunnen we via skype bellen. Scheelt veel geld. Ik praat graag met je, ik luister ook graag.
Ik ben er altijd!
Malou