Théâtre invisible (2010)

werk uit Kinshasa

Samen met Toto Kisaku en een wisselende groep Congolese acteurs werk ik op en rond het kruispunt van Saint Therese, naast Espace Kola. De acteurs spelen kleine, eenvoudige scenes op straat. We onderzoeken de reactie van de voorbijgangers, de toevallige toeschouwers. We bestuderen het kijken, de verwachting, het praten achteraf. Wat betekent het om samen iets te zien? hoe verhouden realiteit en fictie zich tot elkaar? Hoe geven we aan dat het theater is?

eerste repetitie

wachtende toeschouwer

podium

Ik bespreek met Papy, de productieleider, de bouw van een eenvoudige tribune. ‘Podium pour 12 chaises’, schrijft hij in zijn aantekeningen. De tribune is een podium geworden. Een podium voor de toeschouwer.

klein podium in het zand

stage for 12 chairs

first day (film)

rehearsal space

tribune

Alles is tribune. De wortels van een boom. De drempel voor je huis. Het ijzeren hek. De schaduw van een groot reclamebord, een rechthoek in het zand met mensen dicht opeen.

op afstand

stoel

gezamelijk

open atelier

we presenteren werk in wording. de reacties van voorbijgangers en toeschouwers zijn direct, betrokken en uitgesproken. via het werk gaan we met hen in gesprek. in een voortdurende poging te praten, te zwijgen en samen te kijken.

galerie in het zand

expositie Ank

schaduw film

tala tala

je veux encore

les mots des arbes

spiegel (film)

makambo ebombana

moto mpe machine

film voor 1 toeschouwer

onverwachte voorstelling

Er hoeft niet veel te gebeuren of het trekt de aandacht. Alles wordt theater omdat iedereen hoopt dat er iets gebeurt. Wachtend op nieuwe mogelijkheden, andere wendingen, een alternatief.

pousse pousse

la chute de container

la groupe

testbeeld

ouvert

Vanuit het verlangen deelnemer te worden in deze voor ons nog onbekende stad werken we tenmidden van alles. Op straat. In open veld. Aan de rand van een grote zandvlakte, in een woonwijk, tussen de mensen. Geluid is overal. Smeulende vuurtjes en zwarte rook rondom. Nieuwsgierige ogen. Indringende vragen.  Concentratie is een luxe geworden. De stad dringt zich op en mensen grijpen zich vast. Dit is een werkelijkheid die je niet ontkennen kan. Hier moet je meebewegen. Wat betekent het hier, tenmidden van alles, in alle openheid, te zijn en te werken? Hoe neem je afstand om te kunnen kijken? Wat laten we zien? Hoe wordt er gekeken?

espace Kola is uitvalsbasis en atelier